Wij

 


Carola

Zolang ik mij kan herinneren, waren er thuis huisdieren. Toen ik acht was, kwam onze eerste hond, een Teckel. Ik liet alle honden in de buurt uit, verzorgde hen en leerde hen kunstjes. In 1988, nadat ik met mijn zelfgefokte Mechelse Herder geslaagd was voor Gedrag en Gehoorzaamheid  1, 2 en 3, behaalde ik de diploma’s Kynologisch Instructeur en Algemene Kynologische Kennis, en begon ik aan de opleiding Exterieur en Bewegingsleer. Ik liep G&G wedstrijden en mocht er enkele keuren. Ik showde onze Mechelse Herders en Portugese Middenslag Ruwhaar Podengo’s en honden van vrienden. In 1997 liet ik mijn kennel registreren bij de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied. Ik verdiepte mij in Belgische Herders en Portugese Podengo’s en jaren later fokten wij ons eerste nest.

Door de jaren heen maakte ik kennis met vele takken van hondensport en leermethoden. In een aantal bekwaamde ik me, onder andere in de methodes van de Nederlandse Vereniging voor HondenOpvoeding en –Opleiders (O&O), Martin Gaus, Black Box, Hogeschool Van Hall Gedragstherapie en Jan Fennell Amichien Bonding. Intussen stapte ik over van het Internationale Prüfungs Ordnung programma (IPO) naar het Internationale Rettungshunden Ordnung programma (IRO) en ben nu lid van het Bundesverband RettungsHunden (BRH). In het najaar van 1996 maakte een vrachtwagen een eind aan mijn actieve trainerschap, maar ik vermaak me ook als recreant in Behendigheid en Doggydance.

Erwin

Ook ik kreeg mijn liefde voor huisdieren van huis uit mee. Mijn vader en ik waren twee handen op een buik om dieren in nood op te vangen, van huismus tot zwerfkat. Door mijn relatie met Carola raakte ik alleen maar erger besmet met het virus. Ik trainde met haar mee in Gedrag en Gehoorzaamheid en het Internationale Rettungshunden Ordnung programma (IRO). Ook ik ben lid van het Bundesverband RettungsHunden (BRH). Ik maak graag foto’s op shows en bracht een aantal van onze Mechelse Herders en Portugese Podengo’s uit. Door een verkeersongeluk in het voorjaar van 1996 – later dat jaar was ook Carola aan de beurt – kan ik niet meer actief trainen. Ik vermaak me nog wel als recreant in Behendigheid en Doggydance. Mijn passie ligt in de renbaan en het coursen.  

     

Wij leven samen met onze honden en katten, konijnen, kippen, duiven, cavia’s en tamme parkieten. Het is geweldig mee te maken hoe dat allemaal vreedzaam samengaat! Wij zien onszelf meer als liefhebbers dan als fokkers. Onze honden maken deel uit van ons leven, zolang als zij dat kunnen. Vorige honden zoals onze Teckel en Mechelse Herders werden allen zo’n zestien, zeventien jaar oud voor wij afscheid moesten nemen. Fokken doen wij slechts af en toe; beperkten wij ons niet, dan hadden wij snel een groter huis nodig! Wij voelen ons verantwoordelijk voor het geluk van onze dieren en voor de dieren die wij op de Aarde lieten zetten. Zij gaan niet zomaar naar een nieuwe familie en deze staan wij ook in de toekomst met raad en daad bij.

Onze honden houden van actie, maar ook van uren op de bank liggen, liefst op schoot. Wij gaan er regelmatig met hen opuit, naar de renbaan, coursings, behendigheid en doggydance en tussendoor speuren wij. Omdat wij dan hier, dan daar zijn voor een training, zijn onze honden nergens in gespecialiseerd – dat kan ook niet met ons recreantenniveau – hoewel je hen echt niet hoeft te vertellen hoe zij moeten rennen! Onze honden hebben een eigen kamer met toegang tot de tuin. De meeste hondendingen, zoals manden en speeltjes, bevinden zich daar. Hoewel zij de speeltjes ook meenemen naar de huiskamer, waar zij ook elk een ligplaats hebben. Maar… zij liggen liever op de bank!

 

WAAROM EEN LANGHARIGE WHIPPET?

Op een dag in het voorjaar van 2000 vond ik rondstruinend op het internet de Langharige Whippet. Niet zo’n enorme vacht, maar duidelijk een langharige windhond, met een praktische maat. Wij werden al verliefd op het ‘plaatje’ en zochten meer informatie, en zo’n hond. Dat was niet zo makkelijk, want het betreft een zeldzaam ras, en ook waren er slechts twee, startende, fokkers in Europa, beiden van oorspong Whippet mensen. Iemand in Duitsland, en iemand in Frankrijk waar wij contact mee zochten.

De fokker wachtte tot er genoeg belangstellenden waren eer zij fokte met haar intussen volwassen geworden hond, waardoor wij jarenlang op een pupje moesten wachten en vast met haar plannen maakten voor de toekomst. Maar het was het geduld waard; wij groeiden in het ras en de vriendschap met de fokker groeide ook. Toen wij in de zomer van 2006 onze pup op mochten halen, leefden wij een week te midden van de Whippets en Langharige Whippets en werden ‘familie’ van de fokker, die ons nog steeds met raad en daad terzijde staat.

De drie maanden oude pup sloot meteen vriendschap met onze dieren, en speelde eindeloos met onze Podengo van negen maanden. Wat een lief wezentje, om op te vreten, zo gemakkelijk, aanhankelijk, stilletjes, snel, tenger en trouw! Omdat het ras ons werkelijk heeft ingepakt, willen wij een kleine bijdrage leveren aan het behoud van de Langharige Whippet in al zijn facetten: karakter, gezondheid, standaard, werkcapaciteiten, enz.

Pff! Iemand dacht dat dit gefotoshopt was - NIET DUS!